خوشبختی یعنی توانایی شناخت خدا بدون ترسیدن

دوست داشتن همیشه گفتن نیست گه نگاه است وسکوت

گریادم رود عالم تو از یادم نخواهی رفت

عشق اتشی است که هرکس لایق سوختن در ان نیست

جوانی ستاره ایست که فقط یکبار در اسمان عمر تلالو می کند

هدیه ام را بببذیر :

قطره اشکیست که از چشمه ی

شفاف دلم جوشیده

گل سرخیست که از سبز ترین

ناحیه ی عشق برایت چیدم

نیمه شب آواره وبی حس وحال

                                               درسرم سودای جامی بی زوال 

پرسه ایی آغاز کردم در خیال

                                              دل به یاذ آورد ایام وصال

از جدایی یک دو سالی میگذشت

                                         یک دوسال از عمررفت وبرنگشت

دل به یاد آورد اول بار را

                                      خاطرات اولین دیدار را

آن نظربازی،آن اسرار را

                                        آن دوچشم مست آهووار را

همچو رازی مبهم وسربسته بود

                                        چون من از تکراراوهم،خسته بود

آمدوهم آشیان شد با من او

                                        همنشین وهم زبان شد با من او

خسته جان بودم که جان شد با من او

                                          ناتوان بودو توان شد با من او

دامنش شد خوابگاه خستگی

                                        اینچنین آغازشد دلبستگی

وای از آن شب زنده داری تا سحر

                                        وای از آن عمری که با او شد به سر

مست او بودم زدنیا بی خبر

                                       دم به دم این عشق می شد بیشتر

آمدودر خلوتم دمساز شد

                                      گفتگوها بین ما آغاز شد

گفتمش در عشق پابرجاست دل

                                          گرگشایی چشم دل،زیباست دل

گر تو زورقبان شوی دریاست دل

                                            بی تو شام بی فرداست دل

دل ز عشق تو حیران شده

                                              در پی عشق تو سرگردان شده

گفت در عشقت وفادارم بدان

                                             من تو را بس دوست میدارم بدان

شوق وصلت را به سردارم بدان

                                             چون تویی مخمور،خمارم بدان

با تو شادی می شود غم های من

                                              با تو زیبا می شود فردای من

گفتمش عشقت به دل افزون شده

                                               دل ز جادوی رخت افسون شده

جز تو هر یادی به دل مدفون شده

                                               عالم از زیباییت مجنون شده

بر لبم بگذاشت لب یعنی خموش

                                               طعم بوسه از سرم برد عقل و هوش

در سرم جز عشق او سودا نبود

                                                 بهرکس جزاو در این دل جا نبود

دیده جزبرروی او بینا نبود

                                                همچو عشق من هیچ گل،زیبا نبود

روزگار اما وفا با ما نداشت

                                               طاقت خوشبختی ما را نداشت

آخر این قصه هجران بود وبس

                                                 حسرت ورنج فراوان بود وبس

یار مارا از جدایی غم نبود

                                                  در غمش مجنون عاشق کم نبود

بر سرپیمان خود محکم نبود

                                                   سهم من از عشق جز ماتم نبود

با من دیوانه پیمان ساده بست

                                                   ساده اما آن عهدوپیمان را شکست

بی خبرپیمان یاری راگسست

                                                این خبر نا گاه پشتم را شکست

با که گویم آنکه هم خون من است

                                                 خصم جان وتشنه ی خون من است

بخت بد بین وصل او قسمت نشد

                                                این گدا مشمول آن رحمت نشد

عاشقان را خوشدلی تقدیر نیست

                                                  با چنین تقدیر،تدبیر نیست

از غمش با دود و دم همدم شدم

                                                باده نوش غصه ی او من شدم

مست ومخمور وخراب از غم شدم

                                                  ذره ذره آب گشتم،کم شدم

آخر آتش زد دل دیوانه را

                                                   سوخت بی پروا پر پروانه را

عشق من از من گذشتی خوش گذر

                                                    بعد از این حتی تو اسمم را نبر

خاطراتم را تو بیرون کن ز سر

                                                دیشب از کف رفت فردا را نگر

عاشقی را دیر فهمیدی چه سود؟

                                                   عشق دیرین گسسته تاروپود

گرچه آب رفته باز آید به رود

                                                    ماهی بیچاره اما مرده بود

بعد از این هم آشیانت هر کس است 

                                                    باش با او یاد تو مارا بس است.   

                                                                

خندم اندر جمع بی دردان ولیکن ناگهان

                                                  یاددردی موی را سوزن کند بر پیکرم

چون خیال موی او را پیش چشم آرم به شوق

                                                   اشک ریزم موی گویی رفته در چشم تنم

ناله را در کوه سرمی دهم بی پاسخ است کوه هم گویی دیگر نمیشنود آوای مرا.

توی اون جمعه ی قشنگ تنها با دوستاش رو تراس خونشون نشسته بود که یهو دید

چندتا خونه اونورتر یه دختر چادر زری ماه پیشونی با چندتا خانوم دیگه نشسته بود

تنها یه دفعه رفت تو رویا به خداش گفت خدا جون میشه این دختر مال من بشه یارو

غمخوار من باشه تو همین فکرا بودش که یهو دید دوستاش خیلی وقته رفتن تو خونه

از دخترم خبری نبود ،اومد تو خونه با خودش گفت نباید رویا باشه این دختره باید مال

من بشه ،از اون روز مدام می رفت کنار پنجره تا اگه دختره اومد بهش خیره بشه چند

روزی اینکارو کرد تا یه روز.........